• 8 سپتامبر, 2020
  • admin
  • دیدگاه: 0

یش از ۱۵۰ میلیون نفر در جهان از دیابت رنج می‌برند ۲۵% بیماران در مقطعی از زندگی خود به دلیل بی حسی در پا (نوروپاتی) یا کاهش خونرسانی به اندامها (ایسکمی) دچار زخم پا می شوند.

عوّامل متعددی که روند طبیعی ترمیم زخم را مختل میکند ممکن است سبب گانگرن (سیاه شدن عضو) و عفونت شود که در نهایت به قطع عضو (آمپوتاسیون) منجر میگردد.
بسیاری از زخمهای بیماران دیابتی با آموزش صحیح مراقبت از پا، معاینه مرتب پا توسط
خود بیمار و همچنین فرد متخصص درزمینه پا یا پودیاتریست و کنترل دقیق قند خون قابل پیشگیری است

درمان مؤثره زخم پای دیابتی نیازمند رویکرد تیمی با حضور گروههای مختلف (متخصصین)،
جهت کنترل سوخت وساز (متابولیسم)، دبریدمان, برداشتن فشار(off loading) ،بررسی وضعیت تغذیه,
معاینه مرتب زخم. انتخاب پانسمان مناسب، همراه آموزش به بیمار و خانواده بیمار است.

تعریف زخم
به هرگونه از دست رفتن یکپارچگی پوست با بافتهای زیرپوستی اطلاق می‌شود که ممکن است در اثر بیماری یا عوامل فیزیکی مانند برش جراحی، تروما، اصابت گلوله، فشار و یا در اثر عوامل شیمیایی مانند سوختگی با اسید ایجاد شود، ممکن است بافت نرم، ماهیچه یا استخوان را نیز درگیر کند، یا اینکه پوست سالم مانده و در زیر آن قرمزی یا کبودی دیده شود.

طبقه بندی زخم پای دیابتی

سیستم طبقه بندی زخم به درمانگر کمک میکند تا بتواند زخم را به خوبی توصیف کند و پیش بینی درستی در ارتباط با افزایش يا کاهش میزان قطع عضو داشته باشد و در نهایت به روش سازمان یافته ای زخم را درمان نماید. معمولاً زخم ها به دو دسته حاد و مزمن تقسیم می شوند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

X